ถึงเมลเบิร์นแล้วค๊าบบบ

ติ๊งขึ้นเครื่องคืนวันเสาร์ มาถึงเมลเบิร์นเอาตอนเที่ยงของวันอาทิตย์

นั่งจนเมื่อยตู๊ด .... 

มาคราวนี้..  ขอทุกคนมะต้องมาส่งไม่ว่าจะที่บ้าน หรือเพื่อน

เพราะไม่อยากให้ใครลำบาก

แต่สุดท้าย พ่อไม่ยอม... บอกจะไปได้ยังไงคนเดียว

เลยส่งแม่กะพี่ชายมา

ส่วนพ่อ....   เฝ้าธุรกิจและน้องหมาอยู่บ้าน

ปัญหาเยอะมากมายเลยกว่าจะมาได้เนี่ย

ต้องรื้อกระเป๋าจัดใหม่ไปสามรอบ... กว่าจะผ่าน

การบินไทยใจร้าย ไม่ยอมให้น้ำหนักเกินเลย

สุดท้าย.. ตัดใจเอาของออกจากกระเป๋าให้แม่เอากลับบ้านซะ

ส่วนไอ้ที่แบกขึ้นเครื่องเองนั้น... น่าจะราวๆ ยี่สิบโลได้

เป็นแรมโบ้หญิงไปแล้ว...

การบินไทยนะการบินไทย.. โป้งแล้ว

(ภาพนี้ถ่ายตอนอยู่บนรถกะลังจะถึงสุวรรณภูมิ

 ดูเหมือนเครื่องกะลังจะขึ้น แต่จริงๆคือกะลังจะลงตะหาก)

ทีแรกก็กลัวๆนะคะว่าเค้าจะไม่ให้ผ่าน เพราะเค้าจำกัดแค่เจ็ดโล

(กลัวมานเหี้ยมเหมือนตอนโหลดเป๋าใหญ่อ่ะจิ)

แค่กระเป๋าโน๊ตบุ๊คติ๊งก็ปาไปเกือบเจ็ดโลแล้วม๊าง.. ยัดโน่นนี่ไปเต๊มเลย

แล้วยังมีกระเป๋าสะพายหลัง.. กระเป๋าสะพายข้าง.. -_-‘

โชคดีที่เค้าไม่เหี้ยม  ก็เลยรอดมาได้.....

สุดท้าย ก็ถึงเมลเบิร์นโดยสวัสดิ์ภาพ...

อาจจะมีอาการไหล่ทรุดเล็กน้อย

หอบมาได้ไงฟะตู

อีกเรื่องนึง

ดูรูปดีก่าเนอะ พล่ามเยอะละ

ติ๊งโชคดีนั่งริมหน้าต่าง.. เลยได้เห็นฟ้าสวยๆชัดหน่อย

(  อ้วนล่ำดำสุดๆ  -_-'  Who's she??? )

ไปช๊อป King Power ที่ซอยรางน้ำ

เป้าหมายคือกล้อง Cannon Ixus850

แต่คุงแม่ไม่ยอม..   บอกอันเก่ายังดีๆ จะเอาทามมาย

ติ๊งก็งอแงแบบ จาเอา จาเอา

เจ๊แกเลยบอก... งั้นเอากล้อง.. แต่ยกเลิกการช๊อปทุกอย่าง

- - - ไม่เอาก็ได้ค่า - - -

คุณแม่ไม่ให้... ฟันธง!!!!

-"-

วันขึ้นเครื่อง คุณแม่กะพี่ชายไปส่งที่สนามบิน

เราไปนั่งกินข้าวที่แบล๊คแคนยอน

ไปเจ๊อะหนุ่มหล่อ.. เลยทำเป็นแช๊ะคุงแม่กะพี่ชายซ๊า

แต่เป้าหมายคือด้านหลัง หุๆๆๆ

รุ้งกินน้ำที่ไทย...

รุ้งกินน้ำที่เมลเบิร์น

อยู่ไทยคิดถึงเมลเบิร์น

พอกลับมาที่เมลเบิร์นแล้วก็คิดถึงไทยเหลือเกิน